Onzeker ben ik echter allerminst met betrekking tot het eindexamen Nederlands, tegen alle verwachtingen in. Drie uur lang heb ik vol vertrouwen en in opperste concentratie kunnen werken aan mijn examen en daar ben ik heel erg blij om. 'Het' is nu echt begonnen en dat had best heel veel slechter gekund, denk ik zo.
En eigenlijk stelt het ook allemaal niet zoveel voor. De teamleider moet zijn aankondigende praatje natuurlijk uiterst sappig en spannend maken om ons te doen beseffen dat de komende drie uur van immens belang zijn, maar het doet me eigenlijk vrij weinig. Bovendien is die examenzaal helemaal zo zenuwslopend niet als men die bij het journaal beschrijft. Integendeel, de stilte in zo'n gevulde examenzaal is eerder inspirerend als je het mij vraagt. Maar goed, geen tijd om me bewust te worden van die intense stilte, ik had namelijk wel twintig vragen te beantwoorden over de tekst 'Pleidooi voor onzekerheid' en vervolgens nog een samenvatting te maken van een veel minder interessante tekst over de historische relatie tussen het vak geschiedenis en het zoeken naar een nationale identiteit. Voilà. Exact vijf minuten voor het einde van het examen heb ik het maximaal aantal toegestane aantal van 242 woorden in mijn samenvatting geteld en leg ik mijn pen neer. Een kwartier later stap ik met een opgelucht gevoel mijn fiets op om door die smerige motregen terug naar huis te racen, niet in de laatste plaats om zo snel mogelijk aan die regen te ontsnappen, maar misschien nog wel meer om mijn antwoorden te kunnen nakijken.
We zijn los. We zijn begonnen. Nog maar negen te gaan. Mogen ze allemaal zo verlopen als mijn examen Nederlands vandaag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten